زمستان
سرآغاز نگاه سرد تو بود
و شب بلورین من
معصومانه شکست
با حجم سنگ های غرور تو

درآن هنگام كه عشق تو را مي‌كشد به سجودي تا عرش
و دستانت نور را ميخواهد و مي‌نوشد
درآن هنگامه زيبا كه قطرات خدا را روي صورتت حس ميكني
درآن وقت عزيز كه با ازل و ابد همسو شده اي
آيا خودي مي‌بيني
تو را انتخاب كرده اند تا عشق بورزي
تو انتخاب شده اي كه دوست بداري
تو اينجا هستي تا با ديگران باشي ولي مثل انها نباشي
راهت را ببين تو را خواهند برد
راهت را انتخاب كن از تو خواهند پرسيد
دوست داشته باش چون تو را دوست دارند
تو يگانه اي و بي نظير

به لبخندی مرا از غم رها کن
مرا از بی کسی هایم جدا کن
اگر مردن سزای عاشقان است
برای مردنم هر شب دعا کن...